Posłuchałem własnej rekomendacji :-) i przeczytałem drugą oraz trzecią część Sagi o Zielonych Kościach autorstwa Fondy Lee, czyli Walkę o Jadeit oraz Dziedzictwo Jadeitu. Mówiąc w skrócie – jest to świetna trylogia, będąca połączeniem historii o gangsterach, rodzinie, walce o wpływy w brutalnym świecie z elementami fantasy, którą polecam każdemu!

Saga o Zielonych Kościach składa się z trzech tomów: Miasto Jadeitu, o którym napisałem już recenzję >. Następnie jest: Walka o Jadeit oraz Dziedzictwo Jadeitu.

Autorka napisała jeszcze prequel oraz opowiadania. ale skupmy się na trylogii, którą czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem.

Ciekawa, zabawna, dobrze napisana – tak w skrócie mógłbym podsumować debiutancką powieść science fiction Johna Scalziego zatytułowaną Wojna starego człowieka wydaną w 2005 roku. Czyta się ją rewelacyjnie i według mnie jest to pozycja obowiązkowa dla osób szukających nowych tytułów w tym gatunku (bądź podgatunku jakim jest militarne sci-fi), jak również tych, co sami planują osadzić swoją opowieść w kosmosie i chcą powiększyć swoją wiedzą w tym zakresie.

Scalzi wymyślił bowiem ciekawą koncepcję. Po osiągnięciu 75 lat można zaciągnąć się do wojska, do Kolonialnych Sił Obronnych. Decyzja jest nieodwracalna, ponieważ opuszcza się Ziemię na zawsze i traci się z nią jakikolwiek kontakt. W świecie prawa jesteśmy martwi. Ale za to zyskuje się nowe życie, tyle tylko, że nikt nie wie jakie. 

Międzynarodowy sukces powieści Silos oraz jej ekranizacja przez Apple TV to przykład na to, że oprócz pomysłu na dobrą historię, warto jeszcze go spisać, opublikować, a następnie promować :-)

Tak właśnie zrobił Hugh Howey, którego postapokaliptyczna wizja świata, gdzie niewielka (ok. 10 tysięcy osób) społeczność żyje w olbrzymim (prawie 150 pięter) podziemnym silosie, rozpaliła wyobraźnię czytelników na całym świecie. Przyznam, moją również.

Cykl Silos zapoczątkowały opowiadania, które Howey publikował samodzielnie za pośrednictwem Kindle Direct Publishing. I to widać czytając pierwszą część, zatytułowaną po prostu “Silos” (kolejna nosi tytuł “Zmiana”, trzecia zaś “Pył”), bowiem sporo jest w książce powtórzeń i podobnych scen (głównie chodzenia po schodach i opisywania poszczególnych pięter, gdyż silos został tak zaprojektowany, że nie ma w nim wind).

Nie trzeba pisać z rozmachem, by dotrzeć do czytelników. Można tworzyć również historie “skromne”, ograniczone do zaledwie kilku miejsc i osób. Takim przykładem jest “Osiem Gór” autorstwa włoskiego pisarza Paolo Cognettiego (wydawnictwo Sonia Draga). Mamy tutaj do czynienia z intymną, pełną refleksji i kontemplacji życia oraz dzikiej przyrody opowieścią o dojrzewaniu, miłości i szukaniu swojego miejsce na świecie.

Twórczość Paolo Cognettiego na polskim rynku jest znana nie tylko za sprawą “Ośmiu gór”, ale również dzięki powieściom “W dolinie” i “Szczęście wilka” oraz reportażowi “Nie zdobywając szczytów. Wyprawa w Himalaje”. Ale najwięcej rozgłosu przyniosła mu chyba ekranizacji powieści “Osiem Gór” pod tym samym tytułem, która miała swoją premierę w 2022 roku.

Czy trudno zostać zawodowym pisarzem? Jak wygląda codzienna praca twórcza? W jaki sposób przygotować się do pisania długiej powieści? Skąd brać pomysły i jak tworzyć postaci? Na te i wiele innych pytań odpowiada Haruki Murakami w swoim zbiorze esejów Zawód: powieściopisarz. Bardzo ciekawa lektura.

Haruki Murakami jest określany jako najpopularniejszy pisarz japoński i trudno się z tym nie zgodzić. Gdy poprosicie znajomego o wymienienie jakiegoś pisarza z Japonii, przeważnie (jeśli nie cały czas) będziecie słyszeli „Marukami”. Jeśli ktoś chciałby poznać innych pisarzy z Kraju Kwitnącej Wiśni i w Google napisze „japoński pisarz” to i tak większość pierwszych wyników zdominowanych jest przez autora takich dzieł, jak “Norwegian Wood”, “Koniec świata i hard-boiled wonderland” czy “1Q84”.